همه عسل های طبیعی و سالم بدون استثناء پس از مدتی عسل رس بسته سفت می شوند.

منتهی بعضی ها زودتر مثلا یک هفته پس از بیرون آوردن از کندو و برخی دیرتر و بعد از چند سال اصلا رسوب دادن عسل یک امر طبیعی است در ایران عسل رسوب داده را تقلبی می دانند.

معمولا عسل در همان سال اول و یا حداکثر در سال دوم منصرف می گردد. عسلی که زودتر رسوب داد . از نظر مصرف تقلبی است ولی عسلی که دیر رسوب خواهد داد. چون هنگام مصرفش هنوز زمان رسوب دادن آن نرسیده و سیال است.

مصرف کننده آن را خوب و سالم می داند کع البته عقیده غلطی بوده و برعکس تصورات عامیانه رسوب دادن عسل دلیل کافی برای سلامت و صحیح بودنش می باشد. معرف آنست که عسل کاملا طبیعی است.

بنابراین

عسل وقتی که رسوب داد و سفت شد حتما سالم بوده و در خالص بودن آن نباید ذره ای شک داشت. دیاستازهای موجود در چنین عسلی در محیطی که برایشان مناسب بود به فعالیت افتاده و ذراتش را متبلور نموده و رسوب داده اند. هرگاه عسل رسوب نداد دلیل کافی بر ناخالص بودنش نیست.

می تواند خالص و یا ناخالص باشد که تشخیص فوری آن به عهده آزمایشگاه ها است. آنچه مسلم است با انگشت زدن به عسل و یا چیزهایی شبیه به آن تشخیص تقلبی و یا سالم بودنش غیر ممکن می باشد.

من تا آنجائیکه از عهده ام بر می آید در کتابهایم نوشته به مردم و دانشجویان این موضوع را گفته و دلایلش را هم داده ام در ایران همه مردم عسل سیال را ترجیح می دهند حقش هم همین است. من نیز عسل سیال بیشتر خوشم می آید ولی طبیعت عسل طوری است که رسوب می دهد.

آب کردن عسل سفت شده با داغ کردن آن روی آتش کار ساده ایست ولی دیاستازها و تمام مواد خوبش را تخریب می نماید و آنچه پس از سرد کردن آن بدست می آید. چیزی است که ارزش غذایی آن معادل شکر است.

برای آب کردن سریع عسل آن را گرم کرده و حرارتش را برای مدت کوتاهی تا ۷۰ درجه می رساند و پس از آن گرمایش را کم می کنند. در این حال هیچ چیز در عسل خراب نمی شود یا عسل را در شیشه ریخته و در آب ۴۰ درجه می گذارند تا مدتی ذوب گردد.

دیاستازها در عسل

گرمای ۴۰ درجه را به راحتی تحمل کرده و صدمه ای نمی بیند. در عده ای از کشورهای جهان مردم عسل رس بسته شده را ترجیح می دهند. چون سالم بودنش برایشان مسلم است. ولی زنبوردارها هم عسل ها را از زمانیکه شروع به سفت شدن نمود هر روز با یک تخته خوب بهم می زنند.

در این صورت پس از سفت شدن هنگام مصرف روی زبان مانند دانه های شن به نظر نرسیده و مثل کره لطیف و مطبوع می گردد.

منبع از کتاب دکتر شهرستانی

فهرست